مساله لب تاب نیست, مساله اینه که هر اتفاقی هم که بیوفته نمی شه حرف زد !!!

هیس! بگو فدای سرت

نپیش و عوض می کنم, جاش و مرتب می کنم, چراغ و خاموش می کنم و می گم سارا لالا, اولین حرفی که می زنه می گه: نیست, نیست,

آها, می دونم دنبال چی می گردی وروجک, اینم از پستونکت. میگم بابا رو بوسیدی؟ شب به خیر گفتی؟ می ره و صورتش و به باباش نزدیک می کنم بعد هم با افتخار صورتش و میاره سمت من.

دراز می کشه, منم کنارش می خوابم,دستم و می گیره,  یهو سرش و بلند می کنه و می گه: می نم, می نم (می کی موس)

می گم برو بیارش, بدو بدو می ره می نم و میاره, دراز می کشه و دوباره می گه می نم, می نم

می گم برو اون یکی رو هم بیار (آخه دو تا می نم داره), اون یکی هم به ما می پیونده, رو همون بالش چهارتایی دراز کشیدیم. چند لحظه می گذره حوصله اش سر می ره, می نم ها رو می ندازه یه طرف و می گه : مامان, ماااااااااااااماااااااااااااااان, مااااااااااااااااامااااااااااااااااان

می گم جان دلم: می گه : آب

می ریم سمت یخچال تو لیوانش آب می ریزم, می بینم لیوان به دست داره می ره سمت بالش, می گم سارا خانم, با لیوان نه! با بی میلی لیوان و پس می ده!

دوباره دراز می کشیم: شروع می کنه حرف زدن و بازی گوشی.می بینم داره دیر میشه, خودم و می زنم به خواب

سرش و میاره نزدیک, میگه مامان, ماماااااااااااااااااااان, چشمام و باز می کنم, تو تاریکی دو تا چشم براق می بینم, می گم: بله  می گه: دویی(گل رو بالش رو می گه)

می گم: ساراااااااااااا لالا, آروم می گیره,همچنان دستم تو دستشه, سه دقیقه بعد دوباره شروع می کنه به وول خوردن.

به روی خودم نمیارم و خودم وبه خواب می زنم, همون موقع یاد دیالوگ یه فیلم کمدی می افتم: Play dead, it always works (خنده ام می گیره) حالا منم خودم به خواب می زنم اما نمی دونم چرا جواب نمی ده. دیگه دستم خواب رفته و احساس گزگز می کنم, اما وروجک هنوز بیداره! یه لحظه سرم و بلند می کنم تا ساعت و نگاه کنم, ده و سی و… خورده اش رو نمی بینم, بی خیال می شم.به خودم می گم تا ده دقیقه دیگه حتما خواب رفته!

همین هم میشه, چند دقیقه بعد می بینم, یه فرشته, آروم, پاک و زیبا کنارم خواب رفته! حالا دیگه من دلم نمیاد بلند بشم و خودم و از دیدنش محروم کنم, از خدا به خاطر داشتن همچین پرنسسی تشکر می کنم و اروم دستم و از توی دستش در میارم.

* این سناریو بر اساس واقعیت بود و تقریبا هر شب اجرا می شود.

* این پست صد و نودم (190) از وبلاگ سارا پرنسس من بود.

دخترکم, وروجکم بیست و دو ماهگیت مبارک, امیدوارم دویست و بیست ساله بشی, نفسم!

هر روز, هر لحظه پیش از پیش در دریای آرام دنیای تو فرو می روم و غرق می شوم. روح تو چقدر ساده پاک است, نفست چقدر ساده بوی گل می دهد, لبخندت چقدر ساده به دل می نشیند, چقدر ساده می بخشی و می گذری!

و

تو چه ساده می توانی مرا به اوج برسانی! به اوج لذتی مادرانه !

دوستت دارم

* نون آخر مامان و خیلی با تاکید می گی, هر بار کارم داری می گی: مامان ن ن ن.

* هر شب قبل خواب یکی یه دونه بوس خوشگل به مامان و بابا می دی. دو روزه موقع خواب عصر, صورتت و می بری نزدیک که بابایی ببوستت و بعد هم نوبت منه.

* بهت می گم سارا چند سالته؟ دستت و میاری بالا, پنج تا انگشتت و نشون می دی و می گی : دوووووو !

نتیجه این تجربه علاوه بر سرگرم شدن پرنسس و شناخت آنها, این کلمات زیبااااااااااااااااااااااااااااااااااااا و دلچسب بودند:

کشک = گک

سبد = دبد

ماکارونی = ماگکی

لیمو = ایمو

زیباترین آثار هنری

به نظر من مهم ترین نکته بعد از سالم بودن این رنگ ها اینه که وقتی به دست و صورت یا حتی سرامیک و یخچال مالیده میشن, بعد از خشک شدن خودش راحت کنده می شن و می افتند. فقط این وسط یه پدر و مادر بسیاررررررررررررررررررر صبور لازمه که واسه یکی دو ساعت بی خیال همه چی بشن( الیبته ما یه دوسالی هست که بی خیال همه چی شدیم ), وگرنه ماشالله این وروجک ها که همیشه واسه انجام هر گونه ریخت و پاش (کنجکاوی و تجربه) آماده اند.